Dag Ron. Tijdens en na het lezen van je Substack ploppen mijn gedachten als een razende op; denk aan het beeld van het ontstaan van popcorn uit maïskorrels. Ik deel hier enkele van die gedachten. Ik begin met het einde van jouw schrijven. Jouw vraag is een vraag die al heel lang met me meereist, om haar steeds weer te leren begrijpen, omdat ik het voortdurend aan den lijve ervaar. In mijn werk, in organisaties, in samenwerkingen en ook in mezelf. Als ik je vraag op mezelf betrek en eerlijk ben, dan blijf ik vasthouden aan wat niet meer werkt, omdat ik nog niet bereid of in staat ben om te verliezen wat het bestaande me biedt. Ook al begrijp ik dat het niet meer voldoet en weet dat ik moet kiezen en besluiten. Die keuze en dat besluit schuif ik voor me uit. Ik ben het met je eens dat uitzonderlijk denkvermogen ook verantwoordelijkheid vraagt van degene die het bezit. Maar die verantwoordelijkheid heeft ook een hoge persoonlijke en maatschappelijke prijs en die doet pijn. Wat gebeurt er namenlijk er wanneer je werkelijk verantwoordelijkheid neemt voor wat je ziet, denkt en samen belangrijk vindt? Je komt alleen te staan. Je past niet in het team. Je verliest opdrachten als ondernemer. Verantwoordelijkheid nemen en geven betekenen ook dat je verbondenheid, een klantrelatie verliest. Als ik dat voel, ga ik twijfelen, dan wordt die behoefte aan verbinding belangrijker dan trouw blijven aan mijn eigen denkvermogen en verantwoordelijkheid. Ik pas me aan opnieuw aan om erbij te blijven horen. Ik schiet in mijn eigen overlevingsmodus. Totdat dat aanpassen mij moedeloos maakt, frustratie oplevert en ik voel dat ik steeds verder verwijder raak van mijn zelf, dan kan ik het niet meer voor me uitschuiven. Dan neem ik een besluit. En ga opnieuw op zoek naar mensen en omgevingen waarin ontvankelijkheid een wederzijdse houding is. Waar ik niet hoef te kiezen tussen mezelf zijn en verbonden blijven. Waar we bereid zijn onze eigen uitgangspunten te onderzoeken en ons door elkaar te laten beïnvloeden, zodat we samen iets kunnen ontdekken wat geen van beiden vooraf kon zien en er betekenisvol naar handelen. Het lezen riep ook een vraag op. Waarom leggen we de verantwoordelijkheid voor anders denken eigenlijk bij het individu, terwijl we de verantwoordelijkheid voor de ontvankelijkheid van mensen in de omgeving nauwelijks ter discussie stellen?
Dank je wel Ron voor het delen van jouw gedachten, je hebt in mijn denken weer iets in beweging gebracht.
Dank je, Jacqueline. Ik zie jouw schrijven als een belangrijke fase. Ik weet natuurlijk niet of je op mijn inzichten zit te wachten. Daar ben ik altijd voorzichtig mee, volgens anderen vaak te voorzichtig. Maar ik herken zoveel in wat je schrijft dat ik het toch met je wil delen.
Volgens mij zijn hier al vele gebeurtenissen aan voorafgegaan. Je voelt de steeds ongemakkelijker wordende frictie, die uiteindelijk ondragelijk wordt. En dan komt de vraag waarom jij degene bent die verantwoordelijkheid moet nemen en waarom de andere partij niet ook eens uit de startblokken komt.
Maar daarmee leg je feitelijk de keuze bij het collectief. En dus moet je terug naar jezelf.
Ik herken hierin ook dat je bijna over de top bent en het gaat doen. Omdat het jouw weg is, jouw leerproces, waarin je jezelf nog in de weg zit.
De meeste mensen wachten net zolang totdat er een gebeurtenis plaatsvindt, veelal niet echt aangenaam, waardoor het niet meer anders kan. Je bent volledig uitgeput en kunt niet meer. De harde werkelijkheid is dat ook dan het collectief je niet zal helpen. Ook dan sta je er alleen voor.
Dus kun je maar beter zelf de keuze maken en die bepalende gebeurtenis vóór zijn. Je moet de regie houden over je eigen leven en daarmee je eigen waarde beschermen en vasthouden.
Ja, dat is ontzettend zwaar. Immens heftig zelfs. Maar je kunt vertrouwen op je intuïtie, die je steeds uit de weg bent gegaan.
In een ander artikel schreef ik over het pad dat overgaat in een stroom. Dat is wat er volgens mij nu gebeurt. Alleen is je ratio nog aan de winnende hand.
Je hoeft de strijd niet aan te gaan met iets dat het niet waard is. Het gaat niet om het overtuigen of veranderen van de ander. Het gaat om jouw weg.
En ik zie dat meer en meer mensen die keuze nu maken. Mensen die niet langer wachten totdat de omstandigheden hen dwingen, maar zelf de regie nemen en handelen naar wat ze allang weten.
Daarmee geef je niet alleen jezelf het grootste cadeau, maar inspireer je ook anderen. Er ontstaat een ripple effect. Een verandering die van binnenuit begint en zich vervolgens verspreidt.
Volgens mij is deze ontwikkeling evolutionair bepaald. Waarom juist nu steeds meer mensen deze weg kiezen en waarom daar zoveel strijd en persoonlijk lijden aan voorafgaat, maakt deel uit van een hypothese die ik nog aan het onderzoeken ben.
Dag Ron. Tijdens en na het lezen van je Substack ploppen mijn gedachten als een razende op; denk aan het beeld van het ontstaan van popcorn uit maïskorrels. Ik deel hier enkele van die gedachten. Ik begin met het einde van jouw schrijven. Jouw vraag is een vraag die al heel lang met me meereist, om haar steeds weer te leren begrijpen, omdat ik het voortdurend aan den lijve ervaar. In mijn werk, in organisaties, in samenwerkingen en ook in mezelf. Als ik je vraag op mezelf betrek en eerlijk ben, dan blijf ik vasthouden aan wat niet meer werkt, omdat ik nog niet bereid of in staat ben om te verliezen wat het bestaande me biedt. Ook al begrijp ik dat het niet meer voldoet en weet dat ik moet kiezen en besluiten. Die keuze en dat besluit schuif ik voor me uit. Ik ben het met je eens dat uitzonderlijk denkvermogen ook verantwoordelijkheid vraagt van degene die het bezit. Maar die verantwoordelijkheid heeft ook een hoge persoonlijke en maatschappelijke prijs en die doet pijn. Wat gebeurt er namenlijk er wanneer je werkelijk verantwoordelijkheid neemt voor wat je ziet, denkt en samen belangrijk vindt? Je komt alleen te staan. Je past niet in het team. Je verliest opdrachten als ondernemer. Verantwoordelijkheid nemen en geven betekenen ook dat je verbondenheid, een klantrelatie verliest. Als ik dat voel, ga ik twijfelen, dan wordt die behoefte aan verbinding belangrijker dan trouw blijven aan mijn eigen denkvermogen en verantwoordelijkheid. Ik pas me aan opnieuw aan om erbij te blijven horen. Ik schiet in mijn eigen overlevingsmodus. Totdat dat aanpassen mij moedeloos maakt, frustratie oplevert en ik voel dat ik steeds verder verwijder raak van mijn zelf, dan kan ik het niet meer voor me uitschuiven. Dan neem ik een besluit. En ga opnieuw op zoek naar mensen en omgevingen waarin ontvankelijkheid een wederzijdse houding is. Waar ik niet hoef te kiezen tussen mezelf zijn en verbonden blijven. Waar we bereid zijn onze eigen uitgangspunten te onderzoeken en ons door elkaar te laten beïnvloeden, zodat we samen iets kunnen ontdekken wat geen van beiden vooraf kon zien en er betekenisvol naar handelen. Het lezen riep ook een vraag op. Waarom leggen we de verantwoordelijkheid voor anders denken eigenlijk bij het individu, terwijl we de verantwoordelijkheid voor de ontvankelijkheid van mensen in de omgeving nauwelijks ter discussie stellen?
Dank je wel Ron voor het delen van jouw gedachten, je hebt in mijn denken weer iets in beweging gebracht.
Dank je, Jacqueline. Ik zie jouw schrijven als een belangrijke fase. Ik weet natuurlijk niet of je op mijn inzichten zit te wachten. Daar ben ik altijd voorzichtig mee, volgens anderen vaak te voorzichtig. Maar ik herken zoveel in wat je schrijft dat ik het toch met je wil delen.
Volgens mij zijn hier al vele gebeurtenissen aan voorafgegaan. Je voelt de steeds ongemakkelijker wordende frictie, die uiteindelijk ondragelijk wordt. En dan komt de vraag waarom jij degene bent die verantwoordelijkheid moet nemen en waarom de andere partij niet ook eens uit de startblokken komt.
Maar daarmee leg je feitelijk de keuze bij het collectief. En dus moet je terug naar jezelf.
Ik herken hierin ook dat je bijna over de top bent en het gaat doen. Omdat het jouw weg is, jouw leerproces, waarin je jezelf nog in de weg zit.
De meeste mensen wachten net zolang totdat er een gebeurtenis plaatsvindt, veelal niet echt aangenaam, waardoor het niet meer anders kan. Je bent volledig uitgeput en kunt niet meer. De harde werkelijkheid is dat ook dan het collectief je niet zal helpen. Ook dan sta je er alleen voor.
Dus kun je maar beter zelf de keuze maken en die bepalende gebeurtenis vóór zijn. Je moet de regie houden over je eigen leven en daarmee je eigen waarde beschermen en vasthouden.
Ja, dat is ontzettend zwaar. Immens heftig zelfs. Maar je kunt vertrouwen op je intuïtie, die je steeds uit de weg bent gegaan.
In een ander artikel schreef ik over het pad dat overgaat in een stroom. Dat is wat er volgens mij nu gebeurt. Alleen is je ratio nog aan de winnende hand.
Je hoeft de strijd niet aan te gaan met iets dat het niet waard is. Het gaat niet om het overtuigen of veranderen van de ander. Het gaat om jouw weg.
En ik zie dat meer en meer mensen die keuze nu maken. Mensen die niet langer wachten totdat de omstandigheden hen dwingen, maar zelf de regie nemen en handelen naar wat ze allang weten.
Daarmee geef je niet alleen jezelf het grootste cadeau, maar inspireer je ook anderen. Er ontstaat een ripple effect. Een verandering die van binnenuit begint en zich vervolgens verspreidt.
Volgens mij is deze ontwikkeling evolutionair bepaald. Waarom juist nu steeds meer mensen deze weg kiezen en waarom daar zoveel strijd en persoonlijk lijden aan voorafgaat, maakt deel uit van een hypothese die ik nog aan het onderzoeken ben.