U(HB): Iedereen wil me weer in het zadel hebben.
Ik wil eerst weten waarom.
Ik las een bericht over een symposium en kwam een term tegen die ik nog niet kende: de HEPG-gemeenschap. Highly, exceptionally, profoundly gifted. Ik wist al dat ik hoogbegaafd was. Blijkbaar valt er binnen die categorie nog het nodige te preciseren.
Mijn eerste gedachte was: moet ik nu nóg nauwkeuriger weten wat voor merkwaardig mens ik ben?
Er komt een moment waarop het je niet meer interesseert in welke subcategorie je thuishoort. Je hebt gelezen, herkend, begrepen. Je kunt inmiddels behoorlijk uitleggen hoe je in elkaar zit. Maar waarvoor je die intelligentie kunt gebruiken, blijft een open vraag.
Voor diegene schrijf ik. Voor wie verder wil en merkt dat nóg meer kennis over zijn eigen uitzonderlijkheid hem niet verder brengt. Die wil praten over de vraag die hem bezighoudt, zonder dat het gesprek opnieuw een onderzoek naar zijn hoogbegaafdheid wordt. En zonder dat er meteen een oplossing op tafel hoeft te liggen. Als die zo voor de hand lag, had hij haar zelf ook wel gevonden.
Zelf zit ik ook met zo’n vraag.
Ik zie overal schijnbaar gelukkige mensen om mij heen, maar ik niet. Ze werken, maken plannen, spreken af en kijken ergens naar uit. Natuurlijk zie ik maar een gedeelte van hun leven. Toch vraag ik me af waar ze die vanzelfsprekendheid vandaan halen om verder te gaan. Hebben zij een plek gevonden waar ze kunnen doen wat ze in huis hebben? Of stellen ze zichzelf die vraag niet? Je komt er alleen maar achter dat het een spel is als je bent uitgespeeld.
“You have to find a way through it, and get back in the saddle again.”
Ik begrijp de bedoeling. Je moet verder, iets aanpakken, weer meedoen. Met mijn ervaring en capaciteiten moet er toch iets te bedenken zijn.
Maar waarom? Dat is juist het hele punt. Waarvoor moet ik opnieuw in het zadel als ik onderweg weer hetzelfde deel van mijn intelligentie thuis moet laten?
Hoe ik iets moet opbouwen, weet ik. Hoe je verantwoordelijkheid neemt, een probleem doorgrondt en mensen bij elkaar brengt, ook. Mijn hoofd levert de mogelijkheden erbij, gratis en ook ongevraagd, tot mijn spijt. Alleen wil ik niet opnieuw ergens aan beginnen omdat ik toevallig zie hoe het zou kunnen.
Er is genoeg te doen, kijk maar om je heen. Ik kan mijn dagen vullen met nuttig werk en aan het einde constateren dat een groot deel van wat ik zie, begrijp en zou kunnen bijdragen nergens aan bod is gekomen.
Dat probeer ik uit te leggen.
Die intelligentie heeft me bovendien tot inzichten gebracht die ver buiten het gewone dagelijkse leven liggen. Inzichten die voor mij kloppen, waarover ik eigenlijk geen twijfel heb. Maar waarover ik met vrijwel niemand kan praten, omdat de ander de gedachtegang niet kan volgen of de samenhang niet overziet. Ik kan uitleggen hoe ik daar kom, maar ergens raak ik mijn gesprekspartner kwijt. Dan ben ik de rest van het gesprek bezig met de aanloop en komen we aan het inzicht zelf niet meer toe.
Bij spiritueel georiënteerde mensen vind ik wel herkenning en bevestiging. Maar in die gesprekken mis ik vaak het analytische vermogen dat ik nodig heb om zulke inzichten te onderzoeken en te aanvaarden. Dat iemand hetzelfde voelt of gelooft, is voor mij onvoldoende. Ik wil de gedachtegang kunnen doorlopen, aannames bevragen en nagaan of de samenhang standhoudt. Ook bij inzichten waarvan ik zelf overtuigd ben.
Intussen krijg ik het advies om weer mee te doen aan een leven waarvan juist die inzichten mijn kijk ingrijpend hebben veranderd.
“I’m worrying about you every second. How are you making out?”
Ik zeg dat ik die betrokkenheid waardeer. Dat meen ik. Vervolgens vraag ik hoe het met de ander gaat. Dan draait het gesprek. Voor ik het weet luister ik, denk ik mee en hebben we een goed gesprek gehad.
Eén wedervraag en ik zit weer op mijn vertrouwde plek. Mijn intelligentie blijkt het nog uitstekend te doen. Alleen zijn we aan de vraag waarvoor ik haar zelf wil inzetten nauwelijks toegekomen.
‘Ik hoop dat je snel terugkomt.’
Ik hoor dat ik gemist word. Dat raakt me, soms. Tegelijk vraag ik me af naar wie er wordt uitgekeken. Naar de vertrouwde Ron, die wel een idee heeft, ergens zijn schouders onder zet en de boel in beweging brengt?
Die Ron bestaat nog. Ik hoef maar ergens aan tafel te gaan zitten en hij doet weer mee. Alleen weet ik inmiddels hoeveel ik op zo’n moment buiten het gesprek houd. Ik pas mijn tempo aan, kies wat ik wel en niet benoem en beperk me tot wat er gevraagd wordt.
Maar moet ik daar dan opnieuw mijn bestemming van maken? Dacht het niet…
Zelfs wanneer je je best doet, gaan dingen soms fout.
Dat is waar. Na al die jaren ondernemen hoef je mij daar weinig over uit te leggen. Maar zodra het gesprek over tegenslag gaat, weten we ook hoe het verder moet: verwerken, ervan leren, jezelf herpakken. We hebben er een heel repertoire voor.
Je kunt uitstekend functioneren en toch nauwelijks toekomen aan wat je werkelijk in huis hebt. Er hoeft niets fout te gaan om daar op een gegeven moment genoeg van te krijgen.
‘Maak je geen zorgen. We geven om je.’ En ik ben daar blij mee.
“Then you must feel relieved.”
Ik waardeer de woorden. Maar we zijn ongemerkt over mijn welzijn gaan praten. De vraag wat er met die onbenutte intelligentie kan gebeuren, ligt er nog precies zo.
Het heeft gewoon wat meer tijd nodig. Je zult het zien, straks is dit allemaal een distant memory.
Het gesprek is al bij straks. Ik ben nog hier.
Tijd alleen maakt een bestaande rol niet ruimer. Een volgende opdracht kan inkomen opleveren, resultaat geven en tevreden mensen achterlaten. Allemaal waardevol tot op zekere hoogte. Maar als ik daarvoor opnieuw moet terugschakelen naar wat binnen die opdracht past, weet ik inmiddels ook wat er daarna gebeurt. Nee, in mij vindt er iets heel anders plaats.
“Work together, we are colleagues.” Klink als een managementvergadering, nietwaar?
Ik kan zo aanschuiven. Een uur later hebben we een plan. Thuis vraag ik me af waar ik nu weer ja op heb gezegd.
Ik kan opnieuw gaan leveren. Dat lukt best hoor. Ik ken het werk en weet hoe tevreden mensen kunnen zijn wanneer ik me ermee bemoei. Voor ik het weet is iedereen gerustgesteld en staat mijn agenda weer vol.
Aan de oorspronkelijke vraag is dan nog steeds niets veranderd.
Er is verder niets wat ik voor je kan doen, sorry.
Daar eindigt het vaak. Terwijl ik niet om een reddingsactie vroeg. Ik wilde onderzoeken wat we nog niet zien. Welke mogelijkheden buiten de bekende functies, opdrachten en samenwerkingen liggen. Of we samen verder kunnen denken dan het aanbod waaruit ik kennelijk weer moet kiezen.
“You covered my back, that makes all the difference.”
Ik weet wat het betekent wanneer iemand achter je staat. Juist ook wanneer je iets onderzoekt dat nog geen naam, functieomschrijving of verdienmodel heeft. Iemand die ruimte laat om verder te denken, zonder bij iedere onzekerheid terug te grijpen op wat je eerder deed.
Ik waardeer wat er is. Ik zie wat we hebben opgebouwd en ben daar trots op. Ik hoef de afgelopen jaren niet af te schrijven om mijn volgende stap anders te willen zetten. Mijn ervaring neem ik mee. Ik wil alleen niet dat die ervaring bij voorbaat bepaalt waarvoor ik nog bruikbaar ben.
Als mens heb ik altijd doorgevraagd waar anderen al een antwoord klaar hadden. Dat doe ik nog steeds. Ik wil begrijpen wat iemand werkelijk bezighoudt, ook als diegene daar zelf nog geen woorden voor heeft en ikzelf ook niet. Vaak wordt pas tijdens zo’n gesprek duidelijk wat er tot dan toe buiten beschouwing bleef.
Dat gesprek wil ik ook over intelligentie kunnen voeren. Over wat iemand met dat vermogen kan doen wanneer hij binnen de beschikbare mogelijkheden telkens maar een gedeelte kwijt kan.
Ik wil niet weer een gesprek waarin ik eerst uitleg hoe ik ergens kom, om daarna te merken dat we bij het inzicht zelf nooit aankomen.
‘Je moet weer in het zadel.’
Ja, die zin ken ik inmiddels. Ik weet dat ik kan rijden.
Ik wil bespreken waarheen. En wat er mogelijk wordt als ik deze keer meer mag meenemen van wat ik in huis heb.


De maatschappij is nou eenmaal extreem transactioneel. Ik ook vraag me af wat nou eigenlijk het nut is van alles. Want de enige manier waarop ik nut kan redeneren in de werkelijkheid is op basis van dat er na dit leven nog is iets komt. Geen karma. Maar dat dit gewoon een groot lesprogramma is (maar voor wat dan kan je natuurlijk stellen).
Zoals je zegt, praten over waar we heen gaan ligt buiten het transactionele zombie bestaan wat we nu leven. Hier, in de NEXUS Werkstatt, de fysieke plek, merk ik toch wel dat het online leven moeilijker wordt om vol te houden. En ook steeds absurder wordt om naar te kijken. De zo genaamde "wereld". Het is alsof je langzaam een derde persoon aan het worden bent. En terwijl je maar weinig van de digitale wereld terugziet in de fysieke, ook al blijven we ons daar extreem druk over maken. En zo lijkt het (verwachte) antwoord op de vraag "waarom?" des te meer absurd te worden.
Ik denk dat als we het over de echte hoogbegaafden hebben, dat er maar weinig van dat soort mensen in de wereld zijn om eerlijk te zijn.