De toekomst van ondernemen. Morgen gewoon open.
Over hulp praten mag. Hulp vragen liever niet.
Dat is ongeveer waar ik op LinkedIn tegenaan loop. Ik heb iets te vertellen en zoek mensen met wie ik iets kan doen. Daarvoor moet ik mijn woorden zorgvuldig kiezen. Een mooie oefening, die vooral iets zegt over de omgeving waarin die woorden terechtkomen.
We praten graag over nieuwe vormen van ondernemerschap. Tot iemand ze daadwerkelijk probeert.
Over gedeelde opbrengst en een community die veel meer betekent dan het woord waarmee tegenwoordig iedere mailinglijst wordt aangeprezen.
Wie kan het daarmee oneens zijn?
Dan zeg je namelijk expliciet, dat je het liever bij het oude houdt. Dat staat beroerd onder een profiel waarin je jezelf als vernieuwend en verbindend presenteert.
Dus zijn we het eens.
Tot iemand begint.
Dan komen de vragen.
Wat is precies het verdienmodel?
Wie is de doelgroep?
Is dit wel schaalbaar?
En wat bedoel je eigenlijk met community?
Allemaal vragen die ik begrijp. Ik heb genoeg bedrijven gebouwd en financiële overzichten bekeken om te weten dat enthousiasme geen huur betaalt.
Maar het blijft merkwaardig dat we nieuwe vormen van ondernemen zo graag beoordelen op de voorwaarden van de oude.
Een fiets repareren begrijpt iedereen
In Berlijn bouwen we aan NEXUS Werkstatt. Wie binnenkomt, ziet een fietsenwerkplaats. Dat is het ook. Een kapotte fiets moet gerepareerd worden. Goed werk, een eerlijke rekening en iemand die begrijpt wat er aan de hand is.
Daar ontleent NEXUS zijn bestaansrecht aan.
Het bijzondere verhaal en de aandacht voor de klant zorgen ervoor dat die terugkomt. Soms neemt ze de buurvrouw mee of een kennis van het schoolplein met precies dezelfde cargobike. Er ontstaat een gesprek dat verder gaat dan de vraag wanneer de fiets klaar is. Mensen leren ons kennen en wij hen.
Zo zien we langzaam ontstaan wat we met NEXUS voor ogen hebben.
Dat vraagt veel uitleg wanneer je het vooraf probeert te beschrijven. Voor de klant die terugkomt met de buurvrouw is het kennelijk al duidelijk genoeg na een bezoekje.
Die heeft nog nooit naar onze communitystrategie gevraagd.
Nu Wout er tijdelijk met zijn gezin woont en onze kleinkinderen er rondlopen, krijgt de plek nog meer betekenis. Werk, gezinsleven, klanten en buurt komen heel letterlijk samen.
Dat was geen uitgewerkt onderdeel van het businessplan. Het is de werkelijkheid waarin we nu ondernemen en ons leven organiseren.
Succesvol? Dat hangt ervan af wie er rekent
Ik ga hier niet schrijven dat we succesvol zijn.
Of misschien toch wel.
Maar zeker niet financieel. Het is passen en meten om de rekeningen te betalen. Het lukt. De omzet loopt iedere maand een beetje op en ondertussen moet het werk gewoon gedaan worden.
Op LinkedIn vertellen we dit soort verhalen meestal achteraf. Als het goed is gekomen. Dan wordt onzekerheid doorzettingsvermogen en blijkt iedere tegenvaller een onmisbare les op weg naar het succes.
Zolang je er middenin zit, heet het een risico :-)
Achteraf mag iedereen weten dat je hulp nodig had. Dan kun je er zelfs een inspirerende lezing over geven. Op het moment zelf een beroep op mensen doen, blijkt een stuk ongemakkelijker.
Dan vraagt het verhaal ineens iets van de lezer.
Een kennismaking.
Een aanbeveling.
Een klant doorsturen.
Samen onderzoeken of je iets kunt ondernemen.
Daar begint voor mij het interessante deel van een netwerk.
Ze zijn er wel
Ik krijg privéberichten van mensen die zich herkennen in wat ik schrijf. Ze delen iets, stellen een vraag of zoeken een gesprek. Onder het artikel in de commentaren blijven ze buiten beeld.
De mensen die ik zoek, zijn er dus wel. Ze lezen mee.
Een DM is daarvan het bewijs.
Niet ieder gesprek hoeft openbaar. Maar wie LinkedIn een afspiegeling van de samenleving noemt, moet zich afvragen hoeveel er achter die keurige profielen onzichtbaar blijft. Wat mensen bezighoudt, waar ze naar zoeken en waar ze hulp bij kunnen gebruiken, lees je lang niet altijd op hun tijdlijn.
Hoe vinden we elkaar als we allemaal wachten tot iemand anders het eerst openlijk zegt?
Ik schrijf om mensen te ontmoeten met wie ik kan werken, denken en bouwen. Daar mogen gesprekken, samenwerkingen en opdrachten uit voortkomen.
Ik wil daar mijn werk van maken en er geld mee verdienen.
Zo. Dat staat er!
Op een zakelijk netwerk moet dat toch een keer gezegd kunnen worden.
Morgen staat de deur open
De foto bij dit artikel laat zien hoe de toekomst van ondernemen er op dit moment bij ons uitziet.
Een fiets, een pompoen en spinnenwebben.
We hebben het voor de gelegenheid een beetje aangekleed. Op zaterdag 31 oktober is iedereen welkom bij NEXUS Werkstatt in Berlijn. Kinderen met hun ouders, buren, klanten en mensen die gewoon nieuwsgierig zijn.
En.., je hoeft geen kapotte fiets mee te nemen.
Voor mij zit daar veel van wat we proberen te bouwen. Een zaak waar goed werk geleverd wordt en waar mensen graag binnenkomen. Waar een klant de buurvrouw meeneemt en kinderen ook een plek hebben.
Dat ontstaat doordat mensen eraan deelnemen. Binnenlopen, iets laten repareren, iemand meenemen, een gesprek beginnen. Zo krijgt een groot woord als community op een gewone werkdag betekenis.
Vanuit het oude paradigma ziet onze werkelijkheid er weinig feestelijk uit. Er is nauwelijks financiële ruimte, een jong gezin woont tijdelijk in de zaak en we weten nog lang niet hoe alles uitpakt.
Vanuit het nieuwe paradigma is het een feestje.
Er wordt gewerkt, geleefd en iets opgebouwd waar steeds meer mensen deel van worden. Mijn kleinkinderen lopen er al rond.
Zaterdag 31 oktober ben je welkom bij NEXUS Werkstatt, Triftstraße 2, Berlin-Wedding. Neem je kinderen gerust mee.
Een pompoen hebben we al.
Nu de mensen nog die zo enthousiast over de toekomst praten.