Het is jou allang duidelijk wat er niet duidelijk is.
Je ziet waar het verhaal niet klopt. Waar woorden en gedrag uiteenlopen. Waar mensen omheen blijven praten. De onduidelijkheid zit bij de ander, maar belandt op jouw tafel.
Omdat jij verbanden ziet.
Omdat jij kunt doorvragen.
Omdat jij woorden kunt geven aan wat anderen niet helder krijgen.
En omdat jij het blijft doen.
Er stapelt zich te veel op. Verantwoordelijkheden, communicatie, keuzes en onduidelijkheid. Je bent voortdurend bezig orde te scheppen in wat anderen bij je neerleggen. Ondertussen raakt wat werkelijk van jou is steeds verder bedolven.
Je hebt alles in huis om verder te gaan. Maar je tafel ligt vol met wat jou daarvan weghoudt.
Jouw ervaring.
Jouw vaardigheden.
Jouw inzicht.
Het waardevolle project waaraan je al jaren werkt.
Jouw eigen manier van leven en werken.
Het ligt er al. Je komt er nauwelijks meer aan toe.
Ook de U(HB)-community heeft een grens.
Je vond er (soms) herkenning. Eindelijk woorden voor wat je al zo lang ervoer. Mensen die begrepen dat jouw manier van waarnemen en denken geen gebrek was. Althans dat was toen.
Maar herkenning is geen onbeperkte ruimte.
Ook een community bouwt een eigen verhaal. Met eigen overtuigingen, verhoudingen en belangen. Binnen dat verhaal mag je anders zijn, totdat jouw waarneming de grenzen van het verhaal zelf blootlegt.
Dan wordt het ongemakkelijk.
Jij benoemt wat niet klopt, het antwoord gaat over hoe je dat benoemt. Jij vraagt om helderheid, het gesprek gaat over jouw verwachtingen. Jij ziet dat iets structureel vastloopt en er volgt opnieuw een verklaring over jouw intensiteit.
Zo blijft de onduidelijkheid gevangen binnen de grenzen van de community. Jij wordt geacht ermee te blijven leven en dát gaat niet (meer)
Wat je zichtbaar maakt, leidt niet tot verandering. Het wordt besproken tot het weer binnen het bestaande verhaal past. Vervolgens begint hetzelfde gesprek opnieuw. En opnieuw.
Daar worden mensen ‘ziek’ van. Van het blijven dragen, vertalen, aanpassen en wachten. Van de voortdurende belasting van iets doorzien en er toch in vastgehouden worden.
Ook binnen de HB-society bestaan buitenbeentjes. Mensen voor wie zelfs de gemeenschap van buitenbeentjes te weinig ruimte heeft.
Hoe vaak moet jij nog ergens buiten vallen voordat je ophoudt jouw plek te zoeken binnen de grenzen van anderen?
Jouw vermogen is geen verplichting.
Je begrijpt veel. Óók waarom iemand ontwijkt, waarom een initiatief vastloopt en waarom goede bedoelingen niets veranderen.
Dat begrip houdt je bezig.
Je kunt die verwarring wel oplossen. Je kunt nog één keer luisteren. Je kunt die ander helpen zijn vraag helder te krijgen. Achter dat lange verhaal zal toch iets zitten, denk je dan.
Maar niet ieder verhaal bevat iets wat jij moet vinden. Niet iedere uitnodiging tot een diep gesprek verdient jouw middag of avond. Spijt, schaamte en grote woorden zijn nog geen verandering.
Jouw vermogen om iets te dragen, maakt het nog niet jouw verantwoordelijkheid.
Ook jouw empathie geeft anderen geen onbeperkt recht op jouw aandacht. Ook jouw gulheid hoeft geen voorziening te worden waarop iedereen kan blijven terugvallen.
En kijk naar jouw eigen aandeel.
Zolang jij blijft denken dat je het allemaal aankunt, blijft alles bij jou liggen. Zolang jij de verwarring blijft oplossen, hoeft de ander geen helderheid te scheppen. Zolang jij blijft geven in de verwachting dat er uiteindelijk ruimte voor jou ontstaat, blijft jouw eigen werk wachten. Vervelend, maar zo is het helaas wel.
Ook jij kunt jouw tafel blijven vullen.
Nog een analyse. Nog een gesprek en nog een keer je besluit onderzoeken. Heb je iets gemist? Was je te direct? Moet je het anders uitleggen? Hoe dan?
Je weet hoe dit gaat.
Zelfonderzoek wordt eindeloos wanneer ieder inzicht opnieuw een vraag moet worden. Ondertussen hoef je nog geen gevolg te geven aan wat je al weet. Want daar ligt ook jouw spanning. Als jouw tafel leeg is, ligt jouw eigen werk voor je. Dan kun je beginnen en dan wordt zichtbaar wat jij werkelijk wilt neerzetten.
Ook afleiding die je zelf organiseert, blijft afleiding. (mij niet geheel onbekend...)
Ook een heel interessant nieuw inzicht is soms gewoon een chique vorm van uitstel. Tja, of had je het zo zelf nog niet bekeken?
Je hoeft niets meer toe te voegen om deze situatie te doorgronden. Je moet iets weghalen. Snap dat nu eens een keertje.
Wat hier duidelijk is, is dat dit niet duidelijk is.
Meer uren analyseren maakt het niet duidelijker.
Een gesprek dat nergens komt, eindigt.
Een verantwoordelijkheid die bij een ander hoort, gaat terug.
Een bijdrage die jou structureel uitput, stopt.
Je hoeft daarvoor geen sluitend dossier over de ander op te bouwen.
Jij hoeft niet op de community te wachten.
Iedere community bereikt de grenzen van haar eigen verhaal. Wanneer zij die grenzen niet doorbreekt, raakt zij opgesloten in wat haar ooit samenbracht. Wie verder kijkt, wordt opnieuw een buitenbeentje.
Daar begint zo’n community zichzelf op te lossen: juist de mensen die haar verder kunnen brengen, vertrekken of raken uitgeput. Zo herhaalt zij de uitsluiting waarvoor zij ooit een antwoord wilde zijn.
De echte community gaat verder dan herkenning in een kenmerk. Daar krijgt jouw eigenheid ruimte, is verantwoordelijkheid wederkerig en draagt jouw bijdrage ook bij aan jouw eigen ontwikkeling. Want die bijdrage aan jezelf is een hardnekkig misverstand, althans op het diepere level. Het level wat je voor jezelf houdt.
Jij hoeft de grens van een community niet te blijven dragen totdat zij eraan toe is haar te doorbreken.
Haal weg wat jouw leven bezet houdt.
Spreek het uit.
Dit is niet van mij.
Hier stopt mijn bijdrage.
Hier ga ik verder.
Die helderheid verandert iets. Ook voor de mensen die gewend zijn dat jij beschikbaar blijft. Laat dat gebeuren en vul de vrijgekomen ruimte niet onmiddellijk met hun reactie.
Op jouw tafel komt weer tevoorschijn waaraan jij al zo lang hebt gewerkt.
Jouw inzicht. Jouw werk en jouw scheppingskracht.
Je kunt benutten wat je al hebt.
Jouw waarde hoeft niet bewezen te worden door alles te dragen.
Wat leg jij vandaag terug op de tafel waar het hoort?
Juist omdat ik zelf het label U(HB) draag, spreek ik mijn peers hierop aan. Ik sta hier zelf middenin. Van mensen die zoveel kunnen doorzien, verwacht ik ook dat ze de grenzen van hun eigen community onder ogen zien, en ernaar handelen.
Mijn felheid gaat verder dan een U(HB)-eigenschap. Ik stel mezelf inmiddels serieus de vraag: wat betekent het om mens te zijn? En vinden we de mens nog het behouden waard?
Dat ik die vraag überhaupt stel, vind ik verbijsterend. Enkele jaren geleden kwam zij niet eens in mij op. Natuurlijk. Waarom zouden we de mens níét willen behouden?
Maar we ontwikkelen in razend tempo de gereedschappen om de mens fundamenteel te veranderen. Opnieuw te ontwerpen. Ondertussen lukt het ons niet eens om mensen die afwijken ruimte te geven zoals ze zijn. Zelfs binnen onze eigen U(HB)-wereld.
Als wij verschil nu al niet verdragen, wat gaan we dan straks uit de mens wegontwerpen?
Daarom roep ik juist mijn peers op. Doorzien schept verantwoordelijkheid. Wij kunnen niet blijven praten over bewustzijn en verbinding terwijl we dezelfde uitsluiting voortzetten waaraan we zelf zo hebben geleden.