U(HB): Je hebt je weg gevonden. Zeg je...
Maar vrij ben je nog steeds niet.
‘Ik heb inmiddels mijn weg gevonden.’
Je hebt jezelf inmiddels beter leren begrijpen. Je weet waarom je anders denkt, waarom je zoveel waarneemt en waarom aansluiting nooit vanzelfsprekend is geweest. De hoop dat die aansluiting ooit vanzelf zou komen, heb je moeten loslaten. Dat doet verdriet. Je hebt werk gevonden dat beter past, mensen om je heen verzameld en geleerd waar je beter je mond kunt houden. En dat is, als ik eerlijk ben, best wel vaak.
Het leven is intussen werkbaar geworden.
Maar ergens klopt er iets op de deur. Eerst zacht, op momenten waarop het even stil is. Meestal ’s nachts. Je weet wat het is. Je hebt alleen geen tijd. Er zijn immers verplichtingen, mensen die op je rekenen, rekeningen die betaald moeten worden. Dus je gaat verder.
Wanneer het kloppen harder en vaker wordt, zet je er nog een extra slot op.
Een nieuwe opdracht, een opleiding of een plan waarmee je voorlopig vooruit kunt. Je kunt overtuigend uitleggen waarom dat nu verstandig is. Je bent intelligent genoeg om voor ieder uitstel een sluitende redenering te vinden.
Alleen weet je zelf dat die deur daarmee niet verdwijnt.
Dat is wat ik niet meer weg kan redeneren.
Ik zie wat er nodig is, doorgrond de verhoudingen in een tempo waar mensen van schrikken en vind steeds een manier om iets voor elkaar te krijgen. Mensen waarderen dat. Ze vragen mijn advies, vertrouwen op mijn oordeel en vertellen me dat ik sterk ben.
Wijs ook.
Juist daarom kan ik mezelf nauwelijks aankijken. Want op dit punt ben ik helemaal niet sterk en wijs. Integendeel zelfs. Dit is wat ik van mezelf niet kan uitstaan en waar ik ook best chagrijnig van kan worden. Ik weet dat ik iets voor me uitschuif waarvan ik allang begrijp dat ik het een keer moet aangaan. Ik weet alleen niet hoe, zonder alles wat ik overeind houd in beweging te brengen.
En gelukkig, want dat is ook een paradox van intelligent zijn, kom ik nooit iemand tegen die het doorheeft en me er een keer níét mee laat wegkomen.
Dus help ik eerst nog iemand anders. Nog één keer, vertel ik mezelf. Ik ben betrokken en doe het graag. Maar aan het einde van de dag zit ik weer tegenover mezelf.
De deur is er nog.
Als iemand mij vraagt wat ík nodig heb, ligt er al snel een verstandig antwoord klaar. Iets waarmee we verder kunnen. Het echte antwoord vraagt meer ruimte dan ik op dat moment in het gesprek zie. Ook kan ik mijn gedachten maar moeilijk onder woorden brengen, gewoon omdat die woorden niet bestaan. In mijn gedachten bestaan ze wel. Dat wel.
Dus houd ik het bij iets wat uit te leggen valt in ‘normaal’ Nederlands.
Ik kan mijn dagen vullen met dingen die ertoe doen. Ook met lummelen trouwens, maar dit terzijde. Toch kan ik daarna met de vraag blijven zitten of ik zelf eigenlijk wel heb meegedaan. Het antwoord daarop is eigenlijk altijd: nee.
De Ron die weet wat er moet gebeuren, redt zich wel.
Ik bedoel degene die ik telkens uitstel omdat zijn verlangen nergens behoorlijk in past.
Zodra ik dat verlangen probeer uit te leggen, klinkt het kleiner dan het is. Ik zeg dat ik iets anders wil, en iemand begint over werk. Ik zeg dat ik niet vrij ben, en we bespreken mijn overtuigingen. Ik probeer duidelijk te maken dat er iets blijft aandringen, en het gesprek gaat over rust nemen, grenzen stellen of mezelf aanvaarden.
Ik zeg het niet, maar denk wel: wat een berg onzin weer. Daar zit mijn vraag niet. Ik kan uitgerust zijn, mijn grenzen bewaken en mezelf aanvaarden, en nog steeds met precies datzelfde verlangen wakker worden.
Intussen brandt het in mijn borstkas. Ik haal adem, kijk weer naar mijn scherm en probeer de zin af te maken waaraan ik bezig was. Eerst dit nog en daarna zal ik er aandacht aan geven.
Later.
Het dooft weer. Gelukkig, denk ik soms. Ik kan weer verder. Er zijn dagen waarop ik bijna geloof dat ik het achter me heb gelaten. Niet echt trouwens... Ik heb plezier, er lukt iets, ik ben druk.
En dan komt het terug. Sterker deze keer.
Er zit iets in dat ik niet kwijt wil. Hoe pijnlijk het ook is. Het trekt aan me, vraagt iets van me en laat zich niet tevredenstellen met een verstandige volgende stap. Ik weet dat het ergens voor dient, al kan ik nog niet behoorlijk uitleggen waarvoor.
Je kunt er geen functieomschrijving voor schrijven. Je kunt niet aangeven hoeveel uur per week je ervoor nodig hebt of wat het gaat opleveren.
‘Maar wat ga je dan concreet doen?’
Die vraag komt van familie, van een mogelijke opdrachtgever. Ik stel haar mezelf ook regelmatig. Er moet immers geld binnenkomen. Ik kan moeilijk tegen een rekening zeggen dat ik eerst nog iets wezenlijks te ontdekken heb.
Ik weet hoe het werkt.
Maar wat in mij aandringt, laat zich daarmee niet beantwoorden.
Zelf ben ik een keer op verzoek van mijn leidinggevende naar een psycholoog geweest. Ik kon het goed met mijn leidinggevende vinden. Een heel aardig mens met de beste bedoelingen, maar zij vond denk ik toch dat er iets in mijn ‘DNA-structuur’ niet helemaal klopte.
Ik ging om haar gerust te stellen. En omdat ik zelf, ‘met al mijn wijsheid’, weleens wilde ervaren wat cliënten in mijn coachpraktijk steeds over hulpverleners vertelden.
Na één sessie vond de psycholoog het genoeg. We hadden een leuk en leerzaam gesprek gehad. Een vervolg was niet nodig.
Ik ging naar huis met precies hetzelfde verlangen.
Dat maakt me zo moe aan al dat gepsychologiseer. Ik probeer te spreken over iets wat nog geen vorm heeft en krijg uitleg over degene die het ervaart.
Soms werk ik daar zelf aan mee. Een verklaring geeft houvast en zolang ik kan onderzoeken waarom ik voor die deur sta, hoef ik haar nog niet te openen.
Daar moet ik eerlijk over zijn.
Ik weet dat nog een slot uiteindelijk niet helpt. Het is uitstel van executie. Er komt een moment waarop ik niet meer om die deur heen kan. Zonder mijn ervaring als bescherming, zonder alvast te weten wat het betekent en zonder de geruststelling dat ik er iets bruikbaars van kan maken.
Ik begin sterk te vermoeden wat erachter zit. Juist daarom weet ik niet of ik die deur al durf te openen. Ik wil alleen niet blijven staan waar ik nu sta.
Want wat als ik meer moet veranderen of loslaten dan wat ik doe? Wat als ik moet toelaten dat ik zelf nog lang niet weet wie ik ben, onder alles waarmee ik mijn leven heb ingericht?
Ik kan terugkijken op verantwoordelijkheden, ondernemingen, gesprekken en mensen voor wie ik iets heb betekend. Dat heeft waarde, maar het beantwoordt niet vanzelf de vraag of ik mezelf de ruimte heb gegeven om te worden wie ik ben.
Je kunt een heel leven volbrengen en jezelf daarin blijven uitstellen.
Die mogelijkheid doet pijn. Meer dan het vooruitzicht dat een opdracht mislukt of een plan niet doorgaat. Daar weet ik wel raad mee. Maar straks terugkijken en moeten erkennen dat ik voortdurend voelde waar ik naartoe moest, terwijl ik telkens een reden vond om het niet aan te gaan?
Dan heb ik al die jaren uitstekend kunnen uitleggen waarom het nog even moest wachten.
En toch hoor ik mezelf zeggen dat ik mijn weg wel heb gevonden.
Ik weet hoe geloofwaardig dat klinkt. Je ziet iemand die kan spreken, denken, werken en lachen. Iemand die zijn eigen situatie behoorlijk onder woorden brengt. Dan zal diegene zichzelf toch ook wel kunnen helpen?
Maar inzicht bevrijdt me niet automatisch van wat ik doorzie. Ik zie mezelf het slot omdraaien. Ik ken mijn argumenten al voordat ik ze uitspreek.
En ik doe het toch.
Dat vind ik zo moeilijk onder ogen te zien: ik gebruik precies datgene waarmee ik de wereld doorgrond ook om mezelf op afstand te houden.
De mensen dicht bij me zien dat ik doorga. Dat ik iets beteken en dat ik het red.
Ik alleen voel hoeveel kracht het kost om die deur dicht te houden.
Daarom raken de persoonlijke berichten van lezers me zo. Mensen die halverwege een artikel moeten stoppen omdat het te dichtbij komt. Ze herkennen iets waarvoor ze zelf nauwelijks woorden vinden.
Hun berichten brengen mij ook terug bij wat ik zelf liever uitstel.
Ik kan zo nog jaren verder. Morgen vind ik wel weer iets wat eerst moet gebeuren. Niemand hoeft me tegen te houden.
Ik ga niet opschrijven dat je alleen maar de moed hoeft te vinden om die deur te openen. Ik weet hoeveel er op het spel kan staan. Maar ik wil mezelf ten minste niet meer vertellen dat nog een slot hetzelfde is als rust. Een moedige krijger zijn valt niet mee...
Helemaal onbekend is wat erachter zit inmiddels niet meer. Ik krijg er steeds meer woorden voor. Het ongemakkelijke is dat ik die woorden wel kan opschrijven, maar nog moet ontdekken hoe ik ernaar leef.
Zodra ik ze gebruik, loop ik tegen hetzelfde probleem aan. Voor mij dragen ze een hele ervaring. Voor een ander zijn het misschien vooral grote woorden. Toch wil ik ze niet blijven vermijden om begrijpelijk te blijven.
Misschien is dit wat ik doe: mijn kracht delen en beschikbaar stellen aan anderen. Mijn inzichten ontlenen aan directe ervaring, mijn eigen oordeel serieus nemen en mijn onderscheidingsvermogen gebruiken.
Ik ben geïnteresseerd in de geheimen van het universum. Mijn bewuste ‘awareness‘ helpt me de vrouwelijke kracht van intuïtie toe te laten, het evenwicht te herstellen en me open te stellen voor wat ik met Heka aanduid: de scheppende kracht en de multidimensionale magie van het leven.
Dat zijn woorden voor wat ik zelf probeer te begrijpen en te leven. Ik verwacht niet dat een ander die zomaar overneemt. Ik wil ze wel kunnen uitspreken zonder ze meteen terug te vertalen naar een functie, een plan of een verklaring voor mijn gedrag.
Het heeft me veel tijd gekost om te begrijpen dat dit mijn missie is. Ik ben in deze wereld, maar niet van deze wereld, en ik leer hoe ik daarmee kan leven.
Dat opschrijven lukt me inmiddels.
Nu nog die deur.


Ron, ben er van overtuigd dat jij die deur een keer gaat openen, op een moment dat jij er klaar voor bent, wanneer je voelt dat het tijd is. Zolang je nog sloten aanbrengt zal het forceren zijn en dat kan nooit goed voelen. Ik herken je wens om begrepen te worden door anderen. Ondertussen heb ik daar zelf geen hoop meer voor, ik wil daar los van komen. Ik focus op er vrede mee te hebben. Wat is het eigenlijk wat ik zoek in een ander ? Is dat wel nodig ? Of is het alleen maar ‘fijn ‘ ? Wat doet het met me als het ontbreekt ? Ik ben aan het leren daarvan af te komen, dan maar alleen m’n boontjes doppen, onderzoeken, vragenstellen en daarop de antwoorden vinden, enz. Je brengt wel heel mooi onder woorden wat ik denk dat je bedoelt 😬 Warme groet.