De afgelopen dagen leverden daarvan opnieuw een bijna pijnlijk helder voorbeeld.
Ik schreef een bericht over uitzonderlijke hoogbegaafdheid, buiten systemen staan en de mogelijke functie daarvan. Het bericht werd inmiddels bijna 1.500 keer vertoond. Er kwamen opvallend inhoudelijke reacties. Mensen herkenden zich erin, deelden persoonlijke ervaringen en schreven me rechtstreeks.
Mooi.
Maar het werkelijke verhaal stond niet op LinkedIn. Daar stond de aanleiding. Voor de gedachte erachter verwees ik naar het volledige artikel hier op Substack.
Ongeveer 3,2% van de LinkedIn-impressies is aantoonbaar doorgegaan naar dat artikel.
3,2% - En nee, dat verbaast me niet!
Het bevestigt iets wat ik al heel lang zie. In organisaties. In management. In onderwijs. In wetenschap. En ook bij mensen die oprecht vinden dat de wereld anders moet.
We willen graag begrijpen, zolang begrijpen niet te veel moeite kost.
We herkennen onszelf in een gedachte voordat we haar volledig hebben onderzocht. We reageren op een conclusie zonder de redenering erachter te kennen. We praten over verandering, bewustzijn, leiderschap, cultuur en nieuwe systemen — en slaan ondertussen precies de stappen over die nodig zijn om werkelijk ergens anders uit te komen.
Daarom verandert er zo weinig.
Niet omdat we te weinig weten.
We hebben waarschijnlijk nog nooit zoveel kennis tot onze beschikking gehad.
Maar kennis is geen inzicht
Herkenning is geen begrip
Een goede intentie is geen verandering
En ergens over praten is nog geen bereidheid de consequenties ervan te leven.
Dat geldt ook voor organisaties.
Bedrijven spreken over cultuur, purpose, duurzaamheid, mensgericht leiderschap en langetermijndenken. Totdat een keuze geld kost. Dan blijkt ineens welke waarde werkelijk bovenaan stond.
Culture is not defined by what an organisation says. It is defined by the choices it makes.
Voor mensen geldt uiteindelijk precies hetzelfde.
Wie je bent, blijkt niet uit wat je begrijpt, onderschrijft of op LinkedIn schrijft.
Het blijkt uit wat je doet wanneer begrijpen consequenties krijgt.
Misschien is dát waarom ik steeds terughoudender ben geworden met mijn kennis, mijn inzichten en ook met samenwerkingen.
Ik zoek geen mensen die hetzelfde zeggen.
Ik heb geen behoefte meer aan nóg meer interessante gesprekken over hoe het anders zou moeten.
Laat maar zien dat je het leeft.
De rest weet ik inmiddels wel.
Efficiëntie en het vermijden van verantwoordelijkheid. Walk your talk
Exact, je moet het leven en het voorbeeld zijn voor anderen. Maar zelfs dan nog krijg je te horen; "oh daar heb ik geen tijd voor" Tijd bestaat niet, je doet iets omdat je het wilt en nieuwsgierig bent en het zelf wil voelen. Als je geen "tijd" maakt en het allemaal wel goed vindt, voor de tel-a-visie dan is dat je keuze, punt.
Helaas krijg je zo geen ervaring en kennis zonder ervaring is nutteloos.
Dit proces merk ik al zo lang en verandering is er niet, toch ga ik door voor de enkeling die verder wil!