Ik denk dat veel ๐ต๐ผ๐ผ๐ด๐ฏ๐ฒ๐ด๐ฎ๐ฎ๐ณ๐ฑ๐ฒ๐ป dit herkennen: โ๐๐ฎ๐ฅ๐ข๐ต ๐ฉ๐ฆ๐ต ๐ด๐ฐ๐ฎ๐ด ๐ฐ๐ฏ๐จ๐ฆ๐ญ๐ฐ๐ฐ๐ง๐ญ๐ช๐ซ๐ฌ ๐ง๐ช๐ซ๐ฏ ๐ป๐ฐ๐ถ ๐ป๐ช๐ซ๐ฏ ๐ฐ๐ฎ ๐ฅ๐ฆ ๐ธ๐ฆ๐ณ๐ฌ๐ฆ๐ญ๐ช๐ซ๐ฌ๐ฉ๐ฆ๐ช๐ฅ ๐ฆ๐ฆ๐ฏ ๐ฌ๐ฆ๐ฆ๐ณ ๐ฏ๐ช๐ฆ๐ต ๐ข๐ญ๐ด ๐ฆ๐ฆ๐ณ๐ด๐ต๐ฆ ๐ต๐ฆ ๐ฉ๐ฐ๐ฆ๐ท๐ฆ๐ฏ ๐ฅ๐ณ๐ข๐จ๐ฆ๐ฏ.โ
Beslissingen nemen is meestal niet zo moeilijk. Je ziet wat er gebeurt, ziet vaak ook al waar het naartoe gaat en wat de consequenties zijn. En op een gegeven moment weet je gewoon wat er moet gebeuren.
Dat is het probleem niet.
Het lastige is dat de beslissing vervolgens wรฉรฉr van jou moet komen. Dat jij degene bent die zegt: dit is wat er aan de hand is, dit zijn de risicoโs en dus is dit wat we moeten doen.
En soms zou je zo graag willen dat iemand anders een keer naar hetzelfde kijkt en eerder zegt: Dit is wat we nu moeten doen.
Niet omdat je bevestiging nodig hebt of de verantwoordelijkheid bij iemand anders wilt neerleggen. En ook niet omdat je twijfelt aan wat je ziet.
Maar gewoon omdat het soms ongelooflijk fijn zou zijn om de werkelijkheid een keer niet als eerste te hoeven dragen.
Daar lag ik vannacht lang over na te denken.
Vanmorgen kreeg ik een bericht van iemand die mij al meer dan veertig jaar kent.
Ze zei niet dat mijn analyse niet klopte. De risicoโs die ik zag, zag zij ook. Maar ze bracht iets anders in wat ik vannacht blijkbaar te weinig had meegewogen.
Ons.
Ons leven bestaat ook nog.
En daarmee veranderde de situatie eigenlijk niet eens. Maar mijn beslissing wel. Misschien is dat ook wat ik vannacht miste.
Je hebt niet altijd iemand nodig die precies hetzelfde ziet als jij. Soms heb je iemand nodig die iets ziet wat jij zelf even uit het oog bent verloren.
Ik zei vanmorgen tegen haar: Je bent een vreemde vogel. En precies daarom kom ik thuis.
Na meer dan veertig jaar samen is dat misschien wel liefde. Niet elkaars werkelijkheid overnemen. Maar haar af en toe samen dragen.
#HoogbegaafdVanBinnenuit